روان شناسانه
نویسنده: سعید - ۱۳٩۱/٩/٢٧

دوستیِ پایدار، رابطه ایه بر اساس مبادله، بر اساس دادن و گرفتن. دادن و گرفتن محبت، توجه، احترام، هدیه و .... گاهی اوقات می‌شینیم با خودمون فکر می‌کنیم که آیا میزان اون چیزایی که من میدم با اون چیزایی که من می‌گیرم برابره؟ ارزششون چی؟ آیا از لحاظ ارزشی هم برابرن؟ حتی گاهی ممکنه یک چیز یکسانی رو رد و بدل کنیم اما بازم از خودمون می‌پرسیم که کدوم یکیمون به اون چیزی که مبادله شده احتیاج بیشتری داره؟ کدوم یکیمون راحت‌تر می‌تونست مورد مبادله رو از جای دیگه تأمین کنه؟ متأسفانه گاهی اوقات خودمحورانه به این سوالات جواب می‌دیم. ارزش اون چیزی که می‌گیریم رو از دید خودمون می‌سنجیم نه از دید کسی که اونو به ما میده. ارزش اون چیزی که می‌دیم هم همینطور.

آیا برای همینه خیلی از ماها نمی‌تونیم یه دوستی واقعی با بچه‌ها داشته باشیم؟ دوستی با رئیسمون چی؟ دوستی با یه فرد ناتوان چی؟ دوستی با همسر چی؟ دوستی با یه آشنا چی؟